Bediüzzaman’ın Mardin Hayatında İz Bırakan Mekanlar

Bediüzzaman’ın Mardin hayatında ve diğer hayat safhalarında kaldığı mekanlar,kendisi gibi bedi olan ve bir çok sırları sinelerinde barındıran mekanlardır.Kaderin sevkiyle bu mekanlarda yaşayan Bediüzzaman’ın hayatının hiç bir safhası,gezdiği hiç bir mekanın tesadüfe havalesi imkansız sırları içinde sakladığına hiç şüphe yoktur.Mardin’e 1895 yılında henüz 17 yaşında iken gelen Bediüzzaman’ın,hayatında iz bırakan Mardin’deki mekanlarını ve sırlarını bizimle paylaşmaya ve mekanları tanıma fırsatını yakalamaya var mısınız? Bediüzzaman’ın Mardin hayatında üç mekan öne çıkar.Bunlar Ulu Cami, Şehidiye Medresesi ve Camisi ile Ensarilerin evidir.

Mardin Ulu Camii:
Molla Said-i Meşhur Mardin’e genç yaşında geldiğinden, Medrese hocaları ile talebeler önce onunla fikri çatışma ve münazaraya girmek isterler.Başarılı olamayınca onu kendilerine üstad olarak kabul ederler.Herhalde üstad bu enaniyetli hocalara meydan okuma nevinden olacak ki,Ulu Caminin minaresinin şerefesine atlar ve her iki kollarını yanlara açarak pervane gibi minare şerefesinde dolaşmaya başlar.Molla Said’i korkuyla izleyen halk hayretini gizleyemez.İşte bu olay için düşüncemiz, ister tatlı bir hayal veya mizansen deyin,acaba o anda Bediüzzaman minarenin başında böyle haykırmış olamaz mı? “Ey muhataplarım! Ben çok bağırıyorum. Zira asr-ı sâlis-i aşrın (yani on üçüncü asrın) minaresinin başında durmuşum; sûreten medenî ve dinde lâkayt ve fikren mazinin en derin derelerinde olanları camiye dâvet ediyorum.(Münazarat,86)” Bu minare maddi olarak neden Mardin Ulu Cami minaresi olmasın? Dilerseniz Cami hakkında bazı bilgiler vererek, Bediüzzaman’ın hayatında iz bırakan mekanı tanımaya çalışalım. ” Mardin’de Ulu Cami Mahallesi’nde,Ana cadde üzerindeki çarşının içinde bulunan Ulu Cami çıplak gözle cepheden tam olarak görülemeyecek biçimde,caddenin altında,eğimli arazi doldurularak tesviye edilmiş alan üzerinde yapılmıştır.Caminin varlığını haber veren nişane,hemen dikkat çeken ve kuzey köşede bulunan kare kaide üzerine yapılmış silindirik gövdeli süslü minaresidir.İki minareli yapıldığı kayıtlardan anlaşılan caminin,doğuda yer alması gereken minaresi bugün yoktur.Bugün mevcut olan tek minare ,daha geç dönemlerde yapılmış olmakla birlikte,kaidesindeki yazıt 1176 gibi erken bir tarihi vermektedir.Çok yeni ve eklektik bir üslubu yansıtan minare kapısının yapım tarihi de 1888/89’dur.Bazı Süryani yazarların kiliseden çevrildiğini söylemesine karşın,12. yüzyıl Artuklu dönemi mimarisinin temel özelliklerini yansıtan bu yapıda yer alan en eski yazıt ,yapının 11.yüzyıl içinde yapıldığını göstermektedir;ancak yapının,bu yazıtın temsil ettiği dönemdeki şekli bilinememektedir.Filvaki,bugünkü mimari formun bir bütün halinde,Selçuklu döneminde tasarlandığı söylenemez.Minarede bulunan bir başka yazıt 1176 tarihli olup,Melik Kutbettin İlgazi’ye aittir.Doğu cephedeki 1186 tarihli diğer bir yazıt ise,Yavlak Arslan dönemindendir.Bu ilk örnekte kullanılan kubbeyi dıştan yivleme tekniği bu yapıdan itibaren Mardin’de bir gelenek halini almıştır.Kubbesi,ikisi duvara yaslanmış altı paye üzerine oturmaktadır.Kubbenin dıştan yivlenmesi bazı geç dönem Artuklu yapılarında karakteristik olmakla birlikte,bu tarz yivleme tekniği,bir örneği Deyrulzafaran’da görülmek üzere,19. yüzyılda Mardin’de yeniden moda olmuştur.Minberi Muzaffer Kara Arslan tarafından yenilenmiş ve sonra Artuklu Sultanı Davud (1367-1376/7) ağaç minber yaptırmıştır.Avlusunun etrafında,çapraz tonozlu revaklar bulunur.Bugün bunlarda sadece beşi kalmıştır.Abdulgani Efendi’nin verdiği bilgiye göre,Ulu cami’nin “Sipahiler(Tellallar) Çarşısı”na bakan güney duvarı,Uzun Hasan tarafından 1496’da yenilenmiştir.Avlunun kuzeyinde,Şafii mezhebine ait ayrı bir mahfel bulunur.Yapının temel malzemesi düzgün temel taştır.Abdulgani Efendi,Akkoyunlu hükümdarı Cihangir’in buraya birtakım rüsum ve emlak vakfettiğini yazmaktadır. Cami planı incelendiğinde,kuzeyde yer alan dikdörtgen avlunun güneyinde mihrap duvarına paralel,beşik tonozlu üç neften oluşan,mihrap duvarına yakın iki nefin kubbe ile kesildiği;enine gelişmiş mihrap,önü kubbeli bir şema görülmektedir.bu şema aynı zamanda,çevredeki birçok yapı tarafından taklit edilmiş bir modeldir.(Mardin aşiret-cemaat-devlet.Tarih Vakfı Yay.2001,431-432)”

Mardin Şehidiye Medresesi ve Camii:
Molla Said’in Mardin hayatında önemli bir yere sahip olan, Şehidiye Medresesi ve Camisi,O’nun Mardin Alimlerine karşı rüştünü ispat ettiği mekanlardan biridir.Burada şiddetli fikir çatışmaları yaşandığına şahit oluyoruz..Mardin’de yaşamış bulunan büyük âlimlerden Şeyh Yusuf Efendi (1873-1956) gençliğinde Şehidiye Camii’nde Bediüzzaman’la tartışmaya giriştiği,Batıni olan Said Nursî’’yi “Delail-i zahire hakkında milleti şüpheye düşürmekle” suçladığı,sertleşen tartışmanın sonunda Said Nursî’’nin Şeyh Yusuf’a bıçak çektiği ve Şeyh Yusuf’un girişimiyle,Said Nursî’’nin Mardin’den sürüldüğü bazı hatıralarda iddia edilmektedir.Ancak bu iddianın ne derece doğru olduğunu bilemeyiz.Bilinen bir şey varsa o da Molla Said’in bu mekanda Mardin Alimlerine üstadlığını kabul ettirmiş olmasıdır.Dilerseniz bu mekanı da tanımaya çalışalım. Ana caddenin güneyinde PTT’nin karşısında,cami ile birlikte bir kompleks oluşturan yapı Şehidiye,Nasıriye ve seksen hücreli olmasına izafeten,Semanin adlarıyla da anılmaktadır Nasıreddin Artuk Arslan tarafından yaptırılmıştır.Abdulgani Efendi’nin aktardığına göre,caminin bilinmeyen bir tarihte yıkılmış olan doğu tarafının aslına uygun olmayan bir biçimde yapılmıştır.Büyük mihrabın 1920’lerdeki görüntü ve o tarihte mevcut mezarlık,burasının bir dönem kabristan olarak kullanıldığına tanıklık etmektedir. Aynı yıllarda,medresenin batı tarafı da harabe görünümündedir.Yapının bu kısmında ayakta kalan iki büyük oda okul olarak kullanılmış,arsa haline gelmiş bölüm üzerinde kahvehane ve dükkanlar yapılmıştır.1920’lerde,doğu tarafında yer alan altlı ve üstlü sekiz oda ayaktadır ve içinde yoksullar barınmaktadır.medrese revaklı avlulu ve ayvanlı medrese şemasına uygundur. Kompleksin güneyinde bulunan ve bugün müftülük merkezi olarak da hizmet veren,iki nefli Şehidiye Camii’nin minberi cevizden yapılmış ve üzerindeki bezeme yer yer kırılmış yada çürümüştür.Minberin Arapça yazıtında ustasının Ali Bin Sencer olduğu ve nakışlarını Kirmanlı Tacüddin’in şakirdi Muhammed’in yaptığı yazılıdır.Minareli olarak yapıldığı halde minaresi yıkılmış ve 1914’te Belediye Başkanı Gönüllüzade Hıdır çelebi ile vakıflar memuru ve askeri amirlerin girişimiyle,minare Ermeni mimar Lole Giso’ya yeniden yaptırılmıştır.iki şerefeli olan minare,iskelesiz olarak inşa edilmiştir. Camiye “Şehidiye” adının verilmesi,Abdülgani Efendi tarafından,caminin temeli atıldığında ortaya çıkan birkaç şehid mezarına ve Vezir Nazameddin Bakış’ın savaşta şehit düşen kölesi Lulu’nun cami yapılmadan önce buraya gömülmesine bağlanmaktadır. Çok sayıda onarım geçirmiş olan yapının ilk onarımı,1787 tarihini veren yazıtın ilk onarıma işaret ettiği düşünülürse,bu tarih olmalıdır.1975’te cami,Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından onarılmıştır…cami minaresi ile 1515-16 tarihinde yapıldığı bilinen türbenin sandukaları 1925 yılında Vali Tevfik Hadi Baysal döneminde yıkılmıştır. (Mardin aşiret-cemaat-devlet.Tarih Vakfı Yay.2001,438-439)”

Şeyh Eyyüp Ensari’nin Evi:
Molla Said Mardin’e geldiği zaman,Şeyh Eyyub-i Ensari Efendi’nin evinde kalmıştır.Ensari ailesinin atası ise,Yemen hükümdarı olan Tübba soyundan gelen,Medine’de yerleşen,Harislerin Hazrec kolundan,Enneccar oğullarından,İslam peygamberinin ünlü bayraktarı Ebu Eyyüb’el Ensari’dir. Kainatın Efendisini evinde misafir etme şerefine nail olan büyük sahabi Ebu Eyyüb’el Ensari’nin, on üç asır sonra aynı adı taşıyan,aynı soydan gelen bir zatın evinde Zamanın Bedii’nin misafir edilmesi bir tesadüf olabilir mi? Bilindiği gibi Medine şehri İslam’ın sosyal hayata başlangıç beldesi olarak kabul edilmiştir.Burada iman dersleri tamamlanmış,İslam hayata geçirilmiştir.Mardin de Bediüzzaman’ın siyasi ve sosyal hayata atıldığı ilk şehir olmuştur.Onun için Mardin Bediüzzaman’ın hayatında önemli bir yer edinmiştir.

This entry was posted in Bediüzzaman Araştırmaları, Genel, Mardin Araştırmaları. Bookmark the permalink.